Kendimi Kaybettim Hissi: Roller Arasında Kaybolduğunuzda Kim Olduğunuzu Yeniden Bulmak

Kendimi kaybettim hissi ne anlatır?

“Kendimi kaybettim” hissi, anne, eş, çalışan ya da evlat gibi rollerin arasında kendi isteklerinizi, zevklerinizi ve sesinizi artık bulamadığınız durumu anlatır. Herkes için bir şeysinizdir, ama kendiniz için ne olduğunuzu bilemezsiniz. Bu his kalıcı bir kayıp değildir; kimliğinizin yeniden tanımlanmayı beklediğini gösterir.

Danışmanlık odasında en sık duyduğum cümlelerden biri şudur: “Eskiden kim olduğumu biliyordum, şimdi sadece yapılacaklar listesinden ibaretim.” Bu yazıda kimlik ile roller arasındaki ilişkiye, rollerin neden kişiyi yutabildiğine ve kendinizi yeniden bulmak için atabileceğiniz somut adımlara bakacağız. Amaç rollerinizden vazgeçmek değil, onların içinde kendinize de bir yer açmaktır.

Kendimi kaybettim cümlesini kuran insanların ortak bir özelliği var: Çoğu, yıllarca başkalarının ihtiyaçlarını özenle karşılamış, sorumluluk sahibi ve güvenilir insanlardır. Yani bu his, çoğu zaman fazla verici olmanın bir yan etkisidir. Bunu bilmek, kendinizi suçlamak yerine yaşadığınızı anlamanıza yardım eder.

Bu hissi yaşamanız bir zayıflık değil, tam tersine bir farkındalık işaretidir. Pek çok insan yıllarca rollerinin içinde kaybolduğunu fark etmeden yaşar. Siz ise bir şeylerin eksik olduğunu görüyorsunuz. Bu görüş, değişimin başlangıç noktasıdır.

Kimlik nedir ve rollerle ilişkisi nasıldır?

APA Psikoloji Sözlüğü kimliği, bireyin benlik duygusu olarak tanımlar. Sözlüğe göre bu duygu, başka hiç kimseyle tamamen paylaşılmayan fiziksel, psikolojik ve kişilerarası özelliklerden ve bir dizi aidiyet ile sosyal rolden oluşur. Sözlük ayrıca kimliğin bir süreklilik duygusu içerdiğini, yani kişinin bugün de dün ya da geçen yıl olduğu kişi olduğunu hissetmesini kapsadığını belirtir.

Bu tanım önemli bir şeyi gösteriyor: Roller kimliğin bir parçasıdır, ama kimliğin tamamı değildir. Siz bir anne, bir mühendis ya da bir evlat olabilirsiniz; ama aynı zamanda belirli bir mizah anlayışı, belirli müzik zevkleri, belirli değerleri ve hayalleri olan birisiniz. Roller büyüyüp diğer parçaları gölgede bıraktığında, kimliğin süreklilik duygusu da zarar görür. İşte “kendimi kaybettim” hissi tam bu noktada ortaya çıkar.

Sosyal rol nedir ve neden bu kadar yer kaplar?

APA Psikoloji Sözlüğü sosyal rolü, sosyal bir bağlamda belirli bir konumda bulunan ya da belirli bir işlevi yerine getiren kişiden beklenen tutum ve davranışlar bütünü olarak tanımlar. Sözlük buna eş olmayı ya da yaşlı bir ebeveyne bakım vermeyi örnek gösterir. Her rol, beraberinde bir beklenti listesi getirir.

Rollerin bu kadar yer kaplamasının nedeni, beklentilerinin çoğu zaman sınırsız olmasıdır. İyi bir anne ne kadar fedakâr olmalı? İyi bir çalışan ne kadar ulaşılabilir olmalı? Bir evlat, anne babasını ne sıklıkla ziyaret etmeli? Bu soruların net bir sınırı yoktur. Sınırı olmayan beklentiler, zamanla bütün alanı kaplar ve kişinin kendine ait hiçbir şey bırakmaz.

Ayrıca rollerin dışarıdan görülen bir karşılığı vardır: takdir, onay, maaş, sevgi. Kendinize ayırdığınız zamanın ise çoğu zaman görünür bir karşılığı olmaz. Bu yüzden zor zamanlarda ilk feda edilen şey, kişinin kendisi olur.

Kendimi kaybettim hissinin işaretleri nelerdir?

Bu his her insanda farklı biçimde ortaya çıkar, ama bazı ortak işaretler vardır. Aşağıdakilerden birkaçını kendinizde tanıyorsanız, rollerinizin kimliğinizi gölgelemeye başladığını düşünebilirsiniz:

• “Sen ne istersin?” sorusuna cevap verememek.
• Boş bir saatiniz olduğunda onu nasıl dolduracağınızı bilememek.
• Eskiden sevdiğiniz şeyleri yıllardır yapmamış olmak.
• Kendinizden yalnızca rolleriniz üzerinden söz etmek: “Ben X’in annesiyim”, “Ben şu şirkette çalışıyorum.”
• Başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarınızdan çok daha net bilmek.
• Aynada kendinize bakınca bir yabancıyla karşılaşmış gibi hissetmek.
• Yorgunluğun yanında sessiz bir öfke ya da kırgınlık taşımak.

Son madde özellikle dikkat çekicidir. Kendini kaybetmiş biri, çoğu zaman bunu öfke olarak deneyimler. Bu öfke bazen yakınlara, bazen kendine yönelir. Oysa öfkenin altında genellikle karşılanmamış bir ihtiyaç yatar: görülmek, dinlenmek, kendine ait bir alan.

Rol çatışması kişiyi nasıl tüketir?

APA Psikoloji Sözlüğü rol çatışmasını, kişinin sosyal ya da grup rolüyle ilgili tutarsız ya da birbiriyle çelişen beklentilerden doğan gerginlik veya sıkıntı hâli olarak tanımlar. Sözlük iki türden söz eder: Tek bir rolün beklentileri kendi içinde çelişebilir ya da kişinin üstlendiği farklı rollerin gerektirdiği davranışlar birbiriyle bağdaşmayabilir.

Gündelik hayatta bu çatışma çok tanıdıktır. Çocuğunuzun okul gösterisi ile önemli bir iş toplantısı aynı saate denk gelir. Hasta annenizin bakımı ile kendi ailenize ayırmanız gereken zaman çakışır. Her seçim bir rolü ihmal etmiş gibi hissettirir ve suçluluk duygusu birikir. Bu sürekli seçim yapma hâli, enerjiyi tüketir ve kişiye kendisi için hiçbir şey bırakmaz.

Rol çatışmasını tamamen ortadan kaldırmak mümkün değildir, ama onu yönetmek mümkündür. Önceliklerinizi bilinçli olarak belirlemek, her rolde “yeterince iyi” olmayı kabul etmek ve yardım istemek, bu yükü belirgin biçimde hafifletir.

Annelikte kendini kaybetmek neden bu kadar sık yaşanır?

Kendini kaybetme hissinin en yoğun yaşandığı dönemlerden biri anneliktir. Bebeğin bakımı, uykusuz geceler, sürekli tetikte olma hâli ve toplumun “iyi anne” beklentileri, kadının kendi kimliğini neredeyse tamamen geri plana atmasına yol açabilir. Pek çok anne, kendi adıyla değil, çocuğunun adıyla anılmaya başlar.

Bu durum sevginin bir sonucudur, ama tek başına sürdürülebilir değildir. Kendini tamamen unutmuş bir anne, zamanla tükenir ve bu tükenmişlik çocukla ilişkisine de yansır. Annenin kendine zaman ayırması bencillik değil, hem kendisi hem de ailesi için bir zorunluluktur. Bu konuyu annelik tükenmişliği yazısında ayrıntılı anlattım.

Aynı durum babalar için de geçerlidir. Ailenin tek geçim kaynağı olma baskısı altındaki bir baba da, kendini yalnızca para kazanan bir işlevden ibaret görmeye başlayabilir. Ebeveynlik, kimliğin önemli bir parçası olabilir; ama tek parçası olduğunda kişi kendini kaybeder.

Bakım verenlerde kendimi kaybettim hissi neden yoğunlaşır?

Yaşlı bir anne babaya, hasta bir eşe ya da özel gereksinimli bir çocuğa bakım veren kişiler, kendimi kaybettim hissini en yoğun yaşayan gruplardan biridir. Bakım vermek çoğu zaman sınırsız bir zaman ve enerji gerektirir. Kişinin kendi sağlık kontrolleri, arkadaşlıkları ve ilgi alanları birer birer ertelenir. Bir süre sonra kişi kendini bir insan olarak değil, bir bakım işlevi olarak görmeye başlar.

Bakım verenlerin sık yaşadığı bir başka duygu da suçluluktur. Kendine zaman ayırmak, bakım verdiği kişiyi ihmal etmek gibi hissettirir. Oysa uzun soluklu bir bakım süreci, ancak bakım verenin de beslendiği bir dengeyle sürdürülebilir. Aile içinde görev paylaşımı yapmak, kısa süreli de olsa bakım desteği almak ve haftada birkaç saat yalnızca kendinize ait bir zaman yaratmak bu dengeyi korur.

Bakım vermek bir rol olarak değerli ve anlamlıdır, ama kimliğinizin tamamı değildir. Bakım verdiğiniz kişi de, sizin tükenmemiş ve kendinizi koruyan biri olarak yanında olmanızdan fayda görür.

İş kimliği kişiyi nasıl yutar?

Bazı insanlar için iş, kimliğin merkezine yerleşir. Unvan, şirket adı ve başarılar, “Ben kimim?” sorusunun tek cevabı hâline gelir. Bu durum işler yolunda giderken güçlü bir motivasyon kaynağı olabilir. Ancak iş kaybı, emeklilik, terfi alamamak ya da tükenmişlik gibi durumlarda kişi, ayağının altındaki zeminin çekildiğini hisseder.

İş kimliğinin kişiyi yuttuğunu gösteren bazı işaretler vardır. Tatilde bile iş e-postalarını kontrol etmek, iş dışındaki konularda sohbet etmekte zorlanmak, kendi değerini yalnızca performansla ölçmek ve iş dışında hiçbir ilgi alanı kalmamış olmak bunlardan bazılarıdır. Bu durumda iş dışındaki kimliği yeniden beslemek, hem ruh sağlığı hem de uzun vadeli iş performansı için önemlidir.

Başkalarının seçtiği bir kimlikle yaşamak ne demektir?

Bazen kendimizi kaybettiğimizi düşünürüz, oysa aslında kendimizi hiç bulmamışızdır. APA Psikoloji Sözlüğü erken kimlik kapanmasını, bir kimliğe erken bağlanma olarak tanımlar. Sözlüğe göre bu durumda birey, genellikle ergenlikte, ebeveynler, yakın arkadaşlar, öğretmenler ya da antrenörler gibi başkalarının kendisi için seçtiği rolü, değerleri ve hedefleri sorgulamadan kabul eder.

Bu tablo yetişkinlikte sıkça karşımıza çıkar. Ailenin istediği bölümü okumuş, çevrenin onayladığı bir işe girmiş, “zamanı geldi” diye evlenmiş biri, otuzlu ya da kırklı yaşlarda bir gün durup “Bunların hangisini ben seçtim?” diye sorabilir. Bu soru sarsıcıdır, ama aynı zamanda özgürleştiricidir. Çünkü kimliği ilk kez bilinçli olarak sorgulamaya ve yeniden kurmaya fırsat verir.

Bu sorgulama, her şeyi bir anda değiştirmeyi gerektirmez. Bazen yalnızca bazı tercihlerin artık size ait olduğunu, bazılarını ise yeniden düşünmek istediğinizi fark etmek yeterlidir.

Kimlik krizi yalnızca gençlerde mi görülür?

APA Psikoloji Sözlüğü kimlik krizini, deneyimleme, değişen, çelişen ya da yeni ortaya çıkan değerler ve kişinin toplumdaki olağan rollerine, özellikle iş ve aile ilişkilerine bağlılığının azalmasıyla belirgin bir yaşam evresi olarak tanımlar. Sözlük, Erik Erikson’un ergenlerin bir kimlik krizinden geçmesini doğal ve istenir bulduğunu ve bu deneyimden daha büyük bir olgunluk doğduğunu belirttiğini de not eder.

Ancak kimlik krizleri yalnızca ergenlikte yaşanmaz. Evlilik, boşanma, ebeveyn olmak, çocukların evden ayrılması, emeklilik, taşınma ya da ciddi bir hastalık gibi büyük yaşam değişiklikleri, yetişkinlikte de kimliği sorgulatabilir. Bu dönemler zor olsa da Erikson’un vurguladığı gibi olgunlaşma için önemli fırsatlar barındırır. Kriz, eskinin bittiği ama yeninin henüz kurulmadığı bir ara alandır.

Kendinizi kaybettiğinizde benlik algınıza ne olur?

APA Psikoloji Sözlüğü benlik kavramını, kişinin psikolojik ve fiziksel özellikleri, nitelikleri, becerileri ve rolleri dâhil olmak üzere kendini tanımlaması ve değerlendirmesi olarak tanımlar. Sözlüğe göre benlik kavramı zaman içinde kişinin kimlik duygusuna katkıda bulunur.

Kendini kaybetmiş biri, benlik kavramını giderek daralmış bir çerçevede tanımlar. “Ben iyi bir anneyim” ya da “Ben çalışkan biriyim” gibi rol odaklı cümleler kalır, ama “Ben meraklıyım”, “Ben komik biriyim”, “Ben doğada olmayı severim” gibi cümleler kaybolur. Benlik kavramı daraldıkça kişi, rollerindeki her aksaklığı kendi değerine yönelik bir tehdit olarak yaşar. Bir rolde başarısız olmak, kendini tümüyle başarısız hissetmek anlamına gelir.

Benlik kavramını genişletmek, bu kırılganlığı azaltır. Kendinizi birden fazla boyutta tanımlayabildiğinizde, bir alandaki zorluk tüm kimliğinizi sarsmaz.

Kendinizi yeniden bulmak için nereden başlamalısınız?

Bu yolculuk büyük bir dönüşüm gerektirmez; küçük ve düzenli adımlarla başlar. Aşağıdaki sıra, pek çok kişi için işe yarayan bir başlangıç noktası sunar:

1. Rollerinizin listesini yapın ve her birine haftada ne kadar zaman ve enerji ayırdığınızı yazın.
2. Bu listenin dışında kalan sizi, yani rollerden bağımsız özelliklerinizi, sevdiğiniz şeyleri ve merak ettiklerinizi ayrı bir sayfaya yazın.
3. Eskiden yaptığınız ama bıraktığınız üç uğraşı hatırlayın.
4. Bunlardan birini bu hafta için takviminize, bir randevu gibi ekleyin.
5. Bu zamanı korumak için yakınlarınızdan destek isteyin.
6. Haftanın sonunda bu zamanın size nasıl hissettirdiğini not edin.

İkinci adımdaki listeyi yazarken zorlanırsanız, çocukluğunuza ve gençliğinize dönün. O yıllarda saatlerce neyle uğraşırdınız, hangi konularda arkadaşlarınız size danışırdı, hangi şeyleri hiç kimse istemediği hâlde kendiliğinizden yapardınız? Bu soruların cevapları, rollerin altında kalmış ama kaybolmamış parçalarınızı gösterir. Yakın bir arkadaşınıza “Sence ben nasıl biriyim?” diye sormak da şaşırtıcı ve değerli cevaplar getirebilir.

Bu adımların en zoru genellikle dördüncü ve beşincisidir. Kendinize zaman ayırmayı planlamak kolaydır, ama onu korumak zordur. Çünkü her seferinde bir rolün acil talebi araya girer. Bu zamanı bir doktor randevusu kadar ciddiye almak, kendinize verdiğiniz değerin somut bir göstergesidir.

Emeklilikte kendimi kaybettim hissi nasıl yaşanır?

Emeklilik, dışarıdan bakınca uzun yılların ödülü gibi görünür. Ancak kimliğini büyük ölçüde işiyle tanımlamış biri için emeklilik, beklenmedik bir boşluk yaratabilir. Sabah kalkmak için bir neden, gün içinde bir yapı ve “Ne iş yapıyorsunuz?” sorusuna verilecek bir cevap bir anda ortadan kalkar. Pek çok emekli bu dönemde “Kendimi kaybettim, artık neye yaradığımı bilmiyorum” cümlesini kurar.

Bu geçişi kolaylaştırmanın yolu, emeklilikten önce ve sonra iş dışındaki kimliği bilinçli olarak beslemektir. Uzun süredir ertelenen bir ilgi alanına dönmek, deneyimi gençlere aktarmak, gönüllü bir çalışmaya katılmak ya da yeni bir beceri öğrenmek, kişinin kendini yeniden tanımlamasına yardım eder. Günlük hayata hafif bir yapı kazandırmak da, örneğin sabah yürüyüşü ya da haftalık sabit buluşmalar gibi, boşluk hissini azaltır.

Sosyal medya kendinizi kaybetme hissini nasıl besler?

Sosyal medya, kendimi kaybettim hissini iki yönden besleyebilir. Birincisi, başkalarının hayatlarının en parlak anlarını sürekli izlemek, kendi hayatınızın sıradanlığını ve “eksikliğini” büyütür. İkincisi, sosyal medyada kendinizi nasıl sunacağınızı düşünmek, gerçek isteklerinizle görünmek istediğiniz imaj arasında bir mesafe yaratır. Bir süre sonra neyi gerçekten sevdiğinizi, neyi yalnızca paylaşılmaya değer bulduğunuz için yaptığınızı ayırt etmek zorlaşır.

Bu etkiyi azaltmak için ekran süresini bir süreliğine kısıtlamayı ve sosyal medyada geçirdiğiniz zamanı bir hobiye ya da yüz yüze bir buluşmaya aktarmayı deneyebilirsiniz. Kendinize şu soruyu sormak da işe yarar: “Bunu kimse görmeyecek olsaydı yine de yapar mıydım?” Bu sorunun cevabı, sizin gerçek ilgilerinizi bulmanıza yardım eder.

Sınır koymak kimliği nasıl korur?

Kendini kaybetmiş insanların çoğu, sınır koymakta zorlanır. Her talebe evet demek, her rolün beklentisini eksiksiz karşılamaya çalışmak ve kendi ihtiyaçlarını sürekli ertelemek, zamanla kimliği aşındırır. Sınır koymak ise kendinize ait bir alanı korumanın en somut yoludur.

Sınır koymak, rollerinizi reddetmek anlamına gelmez. “Bu akşam sana yardım edemem, ama cumartesi sabahı birlikte bakabiliriz” demek, hem ilişkiyi hem de kendinizi korur. Sınır koymakta zorlanıyorsanız bunun kökenini anlamak işe yarayabilir; sınır koyamamak nereden gelir yazısı bu konuyu ayrıntılı ele alıyor.

İlk sınırlarınızı koyduğunuzda suçluluk duymanız çok olasıdır. Bu suçluluk, yanlış bir şey yaptığınızın değil, alışılmışın dışında bir şey yaptığınızın işaretidir. Zamanla hem siz hem de çevreniz bu yeni dengeye alışır. Sınırlarınızı koruduğunuz her seferde, kendinize verdiğiniz değeri hem kendinize hem de çevrenize biraz daha net biçimde göstermiş olursunuz.

İlişkilerde kendini kaybetmek nasıl olur?

Kendini kaybetme hissi yalnızca ebeveynlik ve iş rollerinde değil, romantik ilişkilerde de sık yaşanır. Bazı insanlar bir ilişkiye girdiklerinde partnerlerinin zevklerini, arkadaşlarını ve hayat tarzını benimser, kendi ilgi alanlarını ise yavaş yavaş bırakır. İlişki sona erdiğinde ya da sarsıldığında, geriye kim olduklarını bilemedikleri bir boşluk kalır.

Bu durum çoğu zaman sevgiyle başlar. Partnerinizi mutlu etmek, onunla daha çok vakit geçirmek ve ortak bir hayat kurmak istersiniz. Ancak zamanla “biz” kelimesi o kadar büyür ki “ben” kelimesine yer kalmaz. Kendi arkadaşlarınızla görüşmeyi bırakır, kendi müzik zevkinizi unutur, kararlarınızı hep onun tercihine göre verirsiniz. Ayrılık ya da kriz anında ise bu boşluk birden görünür olur ve kişi kim olduğunu yeniden öğrenmek zorunda kalır.

Sağlıklı bir ilişkide iki kişi birbirine yakın olur, ama birbirinin içinde erimez. Kendi arkadaşlıklarınızı, ilgi alanlarınızı ve kararlarınızı korumak, ilişkiyi zayıflatmaz; tam tersine onu daha canlı ve dengeli kılar. Partnerinize çok fazla değer verip kendinizi ihmal ettiğinizi fark ediyorsanız, çok değer vermek yazısı size farklı bir bakış sunabilir.

Rol ve Kimlik Dengesi İçin Haftalık Öz Değerlendirme

Aşağıdaki tablo, rolleriniz ile kendinize ayırdığınız alan arasındaki dengeyi gözden geçirmeniz için basit bir çerçeve sunuyor. Her hafta sonunda bu soruları kısaca cevaplayabilirsiniz.

Tabloyu birkaç hafta üst üste doldurduğunuzda örüntüleri görmeye başlarsınız. Belki hiç kendinize ait zamanınız olmadığını, belki de fikrinizi yalnızca iş ortamında değil evde de söylemekten kaçındığınızı fark edersiniz. Bu fark ediş, değişime nereden başlamanız gerektiğini size açıkça gösterir. Her hafta yalnızca bir alana odaklanmak, değişimi yönetilebilir kılar.

Bu tabloyu bir sınav gibi değil, bir ayna gibi kullanın. Bazı haftalar dengeniz bozulacaktır; bu hayatın doğal akışıdır. Önemli olan, uzun vadede kendinize ait alanın tamamen kaybolmamasıdır.

Kendinizi yeniden bulma sürecinde yakınlarınız nasıl destek olabilir?

Kendinizi yeniden bulmak, tek başınıza yürütmeniz gereken bir süreç değildir. Çevrenizdeki insanlar, bu süreçte hem en büyük destekçileriniz hem de bazen farkında olmadan engelleriniz olabilir. Yıllardır belirli bir rolde gördükleri biri değiştiğinde, yakınlar şaşırabilir ya da direnç gösterebilir.

Bu yüzden ihtiyaçlarınızı açıkça ifade etmek önemlidir. “Haftada bir akşam kendime zaman ayırmak istiyorum, bu sürede çocuklarla sen ilgilenebilir misin?” gibi somut bir talep, “Kendime hiç zamanım yok” şikâyetinden çok daha etkilidir. Yakınlarınızın sizin yeni ilgi alanlarınıza merak göstermesini istemek de bu sürecin bir parçasıdır.

Kendimi kaybettim derken hangi tuzaklara dikkat etmelisiniz?

Kendinizi yeniden bulma sürecinde bazı düşünce kalıpları ilerlemenizi zorlaştırabilir. Bunları önceden bilmek, enerjinizi daha verimli kullanmanızı sağlar:

• “Eski beni geri istiyorum” tuzağı: Kimlik geri dönülecek sabit bir nokta değildir. Yaşadıklarınız sizi değiştirdi; amaç eski hâlinize dönmek değil, bugünkü sizi tanımaktır.
• Her şeyi bırakma tuzağı: Rollerinizden tamamen kaçmak, yeni bir boşluk yaratır. Amaç onları terk etmek değil, onlarla aranızdaki dengeyi değiştirmektir.
• Bencillik korkusu: Kendine zaman ayırmanın bencillik olduğuna dair inanç, değişimin önündeki en büyük engellerden biridir.
• Hızlı sonuç beklentisi: Yıllar içinde kaybolan bir benlik duygusunun birkaç haftada geri gelmesini beklemek hayal kırıklığı yaratır.

Kendimi kaybettim hissi bir gecede oluşmadığı gibi, bir gecede de geçmez. Sabırlı ve kendinize karşı şefkatli olmak, bu sürecin en önemli parçasıdır.

Kendimi kaybettim hissi ne zaman uzman desteği gerektirir?

Kendini kaybetme hissi çoğu zaman bir yaşam döneminin doğal bir parçasıdır ve küçük adımlarla hafifler. Ancak bazı durumlarda bu his, daha derin bir sıkıntının işareti olabilir. Aşağıdaki işaretlerden biri ya da birkaçı sizde varsa bir uzmanla konuşmanızı öneririm:

• Boşluk ve anlamsızlık hissi haftalardır sürüyor ve günlük işlerinizi etkiliyor.
• Hiçbir şeyden keyif alamıyor, sürekli yorgun hissediyorsunuz.
• Uyku ve iştahınızda belirgin değişiklikler var.
• Öfke ve kırgınlık ilişkilerinize zarar vermeye başladı.
• Kendinize zarar verme düşünceleri aklınızdan geçiyor.

Son madde acil bir durumdur; böyle düşünceleriniz varsa 112’yi arayın ve yalnız kalmayın. Tanı ve ilaç tedavisiyle ilgili kararları bir psikiyatri hekimi verir. Psikolojik danışmanlık ise rolleriniz ile kimliğiniz arasındaki dengeyi yeniden kurmanız ve kendinize ait alanı genişletmeniz için destek olabilir. Yaşamda yön kaybına dair benzer sorular yaşıyorsanız, hayatta amacımı bulamıyorum yazısı da size yol gösterebilir.

Serdivan Psikolog Desteğiyle Kimlik ve Rol Dengesi Üzerine Nasıl Çalışırız?

Görüşmelerde önce hayatınızdaki rolleri ve onların sizden neler talep ettiğini birlikte haritalarız. Ardından bu rollerin dışında kalan sizi, yani değerlerinizi, ilgi alanlarınızı ve ihtiyaçlarınızı yeniden görünür kılmaya çalışırız. Sınır koyma, öncelik belirleme ve kendinize zaman ayırma gibi becerileri gündelik hayatınıza uygun biçimde planlarız.

Psikolog olarak tanı koymayız ve ilaç yazamayız; bu konular psikiyatri hekiminin alanıdır. Yetişkinlerle yetişkin psikolojik danışmanlığı çerçevesinde çalışırız. Serdivan psikolog arayışındaysanız Psikolog Burak Uysal ile ofiste yüz yüze ya da uygun durumlarda online görüşebilirsiniz. Belirli bir sonuç için söz veremeyiz, ama süreci sizinle birlikte dikkatle yürütürüz.

Rollerinizin içinde kaybolmuş olabilirsiniz, ama siz hâlâ oradasınız. Hazır olduğunuzda online randevu sayfasından size uygun bir zaman seçebilirsiniz.

Burak Uysal Psikolog

Maltepe Üniversitesi Psikoloji Bölümü mezunu. Serdivan'daki ofisinde çocuklar, ergenler, ebeveynler, yetişkinler ve çiftlerle psikolojik danışmanlık görüşmeleri yürütür.

Yayın: 11 Kasım 2026 Son güncelleme: 11 Kasım 2026 İçerik editörü: destek@burakuysal.org Hakkında daha fazla

Acil bir durumdaysanız kendinize ya da bir başkasına zarar verme düşünceniz varsa hemen 112'yi arayın veya en yakın acil servise başvurun. Bu sayfa bilgilendirme amaçlıdır, tanı ve tedavi yerine geçmez.

Benzer yazılar

Hayatta Amacımı Bulamıyorum: Anlamsızlık Hissi Neden Gelir, Yönünüzü Nasıl Bulursunuz?

Hayatta amacımı bulamıyorum diyorsanız yalnız değilsiniz. Varoluşsal boşluk, değerler, küçük deneyler ve yön duygusunu yeniden kurmanın…

11 Kasım 2026 · 16 dk okuma

Trafik Stresi: Yol Öfkesi, İşe Gidip Gelme Yorgunluğu ve Sakin Kalmanın Yolları

Trafik stresi neden bu kadar yıpratır? Yol öfkesi, işe gidip gelme yorgunluğu, direksiyonda öfke yönetimi ve Sakarya’da gidip gelenler için…

11 Kasım 2026 · 16 dk okuma

Kendi Kendini İyileştiren İnsanın Gücü: Asıl Hikâye Şimdi Başlıyor

Kendi kendini iyileştiren insanın gücü: yaptıklarınızı adlandırın, kazandığınız kapasiteleri tanıyın ve hayatta kalma enerjisini yeni bir…

10 Kasım 2026 · 19 dk okuma